- Gmina
- Piekoszów
- Data utworzenia
- Powierzchnia rezerwatu
- 16,35 ha
- Powierzchnia otuliny
- —
- Rodzaj rezerwatu
- Przyrody nieożywionej
- Udostępnienie
- Udostępniony
- Rodzaj udostępnienia
-
- Ruch pieszy
Cel ochrony
Zachowanie wychodni i odsłonięć skał dewońskich, permskich i triasowych, a także pozostałości historycznego górnictwa kruszców ołowiu
Opis rezerwatu
Rezerwat położony jest na południe od Piekoszowa. Obejmuje wzgórze o nazwie Moczydło (318 m n.p.m.) zbudowane z odsłaniających się w wielu miejscach wapieni środkowego i górnego dewonu, lokalnie też zlepieńców wapiennych permu. W ścianach trzech nieczynnych kamieniołomów widoczny jest kontakt skał pochodzących z różnych okresów geologicznych oraz liczne żyły kalcytowe i kalcytowo-barytowogalenowe przecinające wapienie dewońskie. W kamieniołomach od XIX wieku wydobywano wapień dewoński oraz kalcyt jako marmur techniczny wykorzystywany w architekturze i kamieniarstwie. Obecność galeny – rudy ołowiu zdecydowała o rozwoju górnictwa kruszcowego, które prowadzono tu przez kilkaset lat, do początków XX wieku. Ślady tej działalności zachowały się w formie szybów i szpar górniczych. Przez teren rezerwatu przebiega ścieżka dydaktyczna. W 1831 r. w kaplicy grobowej na Moczydle, w wykonanej z ołowiu trumnie, pochowany został Johann Ullmann, Dyrektor Głównej Dyrekcji Górniczej i Szkoły Akademiczno-Górniczej w Kielcach prowadzący poszukiwania kruszców na tym wzgórzu. Niestety obecnie nie ma śladu grobowca, natomiast tablica poświęcona Ullmanowi znajduje się przed szkołą postawioną u podnóża wzniesienia, blisko granicy rezerwatu.
