- Gmina
- Wiślica
- Data utworzenia
- Powierzchnia rezerwatu
- 7,15 ha
- Powierzchnia otuliny
- —
- Rodzaj rezerwatu
- Stepowy
- Udostępnienie
- Udostępniony
- Rodzaj udostępnienia
-
- Ruch pieszy
Cel ochrony
Zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnego stanowiska roślinności stepowej oraz unikatowej, ślepej doliny krasowej wraz z kilkudziesięcioma jaskiniami wykształconymi w gipsach mioceńskiej serii ewaporatowej
Opis rezerwatu
Rezerwat położony jest w sąsiedztwie miejscowości Skorocice. Jest to najbardziej znany rezerwat na Ponidziu. Jego utworzenie, z uwagi na występujące tu zbiorowiska roślinności stepowej, już w latach 40-tych postulował prof. Władysław Szafer. Obejmuje wąwóz krasowy, którego dnem płynie Potok Skorocicki. Dolina powstała w gipsach na skutek zawalania się podziemnych kanałów krasowych i składa się z dwu odcinków, oddzielonych ryglem skalnym, tzw. Wysoką Drogą. Jej górny i dolny odcinek łączy Jaskinia Skorocicka, biegnąca pod Wysoką Drogą i stanowiąca podziemne koryto cieku. Jaskinia ma 352 m długości i jest najdłuższym tego typu obiektem w Polsce. Wąwóz ma około 850 m długości i średnio 80 m szerokości. Dolina posiada bogatą rzeźbę powstałą w gipsowych skałach w wyniku procesów krasowych, które nadal zachodzą. Ich wyrazem są ściany o wysokości 8-13 m, ambony, grzędy, zapadliska krasowe: lejki i leje oraz ich zespoły, ponory a takĪe jaskinie, w liczbie 33. Suche, dobrze nasłonecznione zbocza wąwozu zajmują ciepłolubne murawy o charakterze stepowym. W ich składzie znajduje się wiele roślin chronionych i rzadkich m.in.: rezeda mała, gęsiówka uszkowata, stulisz miotłowy, len włochaty – spotykane wyłącznie na Ponidziu a także miłek wiosenny, ostnice włosowata i Jana, ożota zwyczajna oraz przetaczniki wczesny i zwodny. Przy granicy rezerwatu występuje jedno z dwóch w Polsce stanowisk sierpika różnolistnego.
